Schaamrood op mijn kaken!


Bijna elke dag ga ik een stukje met mijn meneertje aan de wandel,  nadat ik hem van het OKC heb opgehaald, lopen we even naar de plaatselijke super. Wanneer hij in een pokke-humeurtje is, dan is het bij het zien van de supermarkt ineens over! 

Ondanks dat boodschappen doen echt geen hobby van mij is, snap ik het wel; veel mensen om je heen en een lekker echo in de ruimte

Nog nooit heb ik mij voor Benjamin geschaamd, en geloof me, ik had daar soms alle reden voor! geregeld schrikken mensen op omdat ze denken gerold te worden. Maar dan is het gewoon Benjamin die net op dat moment aan de jas, tas of winkelmandje trekt (zelfs bij sommige dames pakt hij de rok of jurk vast..oepsie). Bij de kassa heeft hij geregeld de boodschappen van een ander in zijn grijpgrage handjes. En wat toch ook een leuke activiteit is, is overgeef-geluiden maken (daar is hij goed in!). In het begin kwamen de medewerkers nog wel met een doekje aangerend, maar nu weten ze gelijk wie er in de winkel is. 

Je snapt dus vast, dat het allemaal situaties zijn waarin in mij echt had kunnen gaan schamen. Maar nee, ik leg het de mensen uit, en tot nu toe kunnen de meesten er wel om lachen. Zelfs de behoorlijke grote meneer laatst, die even een beentje over maakte, omdat benjamin hem onverwachts een duwtje gaf.

Maar vorige week lukte het niet…. 



Ik kon wel door de grond zakken! Wat er gebeurde… ? Alle boodschappen had ik in het mandje en we lopen naar de kassa. In de rij kijk ik nog goed, links en rechts, alles en iedereen is veilig. Rolstoel op de rem (anders duwt hij zichzelf zo naar een andere rij). Ik pak de boodschappen op de band, en ook hiervoor heb ik mijn methode, de boodschappen liggen in een rijtje achter elkaar, zodat meneertje er niet bij kan. En net op dat moment….

Duikt Benjamin voorover in zijn stoel en grijpt……naar een prachtige bos haar in een paardestaart van een jong meisje. Zij viel bijna achterover bij hem op schoot. Voordat het mooie haar in zijn mond kon verdwijnen (want dat doet hij dan) had ik haar gelukkig kunnen bevrijden. Ik riep dus ook echt hard door de winkel; Benjamin NEE! En wat denk je…Benjamin komt niet meer bij van het lachen, want ja het is toch een leuk spelletje?

Nadat ik betaald heb, wil ik naar het meisje en de moeder toelopen, maar helaas ze zijn al weg! Dus moeder van dit meisje Sorry!

Wat zijn voor jou echte ik-wil-door-de-grond-zakken momenten?

Liefs, Kristel