de eerste weken van (opnieuw) mama zijn


Wat klinkt het cliché, maar echt tijd vliegt! Vandaag alweer ruim een maand verder, de uitgerekende dag al voorbij. Het voelt bijzonder om nogmaals mama te mogen zijn, maar ook zwaar en vermoeiend. Na zo’n spannende start van ons kleinste meneertje voelt het ook een beetje wonderlijk. Dat wij het geluk hebben gehad dat we zo dicht bij het ziekenhuis wonen, geluk dat de verpleging zo snel reageerde, geluk dat artsen zo snel reageerden en heel veel geluk dat Adam het na beademing toch zelf (met een beetje hulp) zelf oppakte. Want zoals de arts zei, we hadden geen minuten later moeten zijn….. 

Een deel van het verhaal ben ik kwijt, omdat er zo snel gehandeld moest worden er geen tijd voor de ruggenprik was. Algehele narcose is het dus geworden, en ja, dan krijg je niets mee…compleet in dromenland.  De snelheid waarmee het gepaard ging (voor de tijd) heb ik meegekregen, de paniek heb ik gevoeld en toen werd ik wakker! 

Dan word er gezegd dat het nog niet zo goed gaat, en dat iedereen zijn uiterste best doet. Maar dat Zwolle binnen handbereik is en we daar rekening mee moeten houden. In het bloed van de navelstreng was  verzuring begonnen, dus wij staat op alert! Want wanneer de verzuring verder gevorderd is kan dit betekenen dat er beschadigingen zijn ontstaan bij de hersentjes.



Het eerste wat wij voelden en dachten;… nog een keer… daar gaan we weer…. hersenbeschadiging, niet nog een keer! Gelukkig, heel gelukkig liet dit meneertje ons heel snel zien dat hij niet voor 1 gat te vangen is. Met een hulp pakte hij alles snel op, en ondanks dat de arts verwachtte dat Adam een paar weken op Neo zou moeten blijven, mochten we na iets meer dan een week naar huis.

Ondertussen zijn we alweer een aantal echos verder, en waren er bij zijn hersentjes geen bloedingen of beschadigingen te zien. Nu is het een kwestie van de aankomende maanden zijn ontwikkeling goed in de gaten houden. En dat voelt best griezelig, want wij weten als geen ander dat echo’s e.d niet alles zeggend zijn, helaas.

Maar voor nu voelt het goed, Adam drinkt, poept, plast en groeit als kool! Grote broer toont ook affectie voor zijn kleine broertje, soms een beetje lomp en onbenullig, maar vaak ook door even een kusje te brengen. Benjamin reageert ook op Adam wanneer hij begint te schreeuwen (geluidsniveau; luchtalarm). Eerst kijkt hij waar dat geluid vandaan komt, om daarna in de lach te schieten. Dit is al meer dan wij durfden te hopen, en voelt als een mega kado!

Verder is het hier gewoon rete chaotisch, niets geen planning, want alles loopt toch anders. Gelukkig zijn de opa’s en oma’s die helpen want het is best een uitdaging om het een beetje vlekkeloos te laten lopen. 

Wanneer Benjamin zijn medicatie-uurtje(s) heeft, wil Adam eten (en wel NU!). Of dan zijn er ineens 2 huilers tegelijk, 2 poepluiers tegelijk, 2 hongerige mannen tegelijk. De eerste 2 jaar zal even bikkelen zijn, want 2 kindje op ‘babyniveau’ (eentje ervan weegt bijna 28 kilo) is toch ook niet te vergelijken met 2 baby’s.

Liefs Kristel