Afscheid nemen van een ‘klas’genootje


De grootste angst voor alle mama’s (en ik denk ook papa’s) is toch wel het verliezen van je kindje. Ook bij mij is dit zo, maar toch probeer ik het vaak weg te drukken. Vooral in het begin van onze zoektocht in Sturge-Weber en de Moeilijk Instelbare Epilepsie (MIE) heb ik geregeld bij het bedje gestaan. Op de momenten dat we bij het ziekenhuisbed staat en artsen het soms even niet meer weten, slaat die angst het hardste toe. En ja wij weten dat deze angst reëel is, want het kan inderdaad mis gaan. Die kans is groter dan bij een gezond kindje.

 2 weken geleden kreeg het mij ook flink te pakken, bij benjamin overleed een groepsgenootje. J was 12 jaar en een grote grapjas, hij was de eerste waar Benjamin gelijk contact mee kreeg. Wat een ontzettende humor had dit manneke. En ik zeg wel manneke, maar hij was best lang (want ja 12 jaartjes). Maar op het moment dat je dan in een overlijdenskistje kijkt, is het weer een klein meneertje van zijn papa en mama. 

De hele Iemenkorf stond op de kop, want dit voelt zo oneerlijk! Ook de kindjes in de groep merken dat er wat vervelends aan de hand was. Zo willen ze meer knuffelen en maken het de juffen op die dag wat minder moeilijk. Wat ik zo ontzettend knap vind is dat gelijk alle kindjes van groepje de Duizendpoot verdeeld werden over de groepen waar ze vandaan kwamen, zodat deze juffen een afscheid konden gaan regelen voor J op de groep. 

En ook dat was een vraag wat mij bezighield, want hoe leg je het een kind uit die niet(s) alles begrijpt, dat er iemand dood is gegaan? Nou ik kan je heel eerlijk vertellen (ik krijg weer een brok in mijn keel als ik dit typ) dit hebben ze zo onwijs goed gedaan. 



Er was voor deze ochtend ook plek voor een papa of mama naast het eigen kindje. Natuurlijk waren de juffen er ook, en er was speciaal voor deze gelegenheid iemand die het afscheid  kon begeleiden. In het midden stond een tafel met een prachtige foto van J, deze tafel lag vol met Doppen…doppen? Ja, doppen…J was dol op spelen met doppen. Er werd een mooie kaars aan gestoken en zijn lievelingsliedjes werden gezongen. Ons kleine meneertje dacht…jeee muziek dus die deinsde op en neer bij ‘zag 2 beren’. Dit voelde zo fijn, ik hoefde me niet te schamen want elk kindje doet het op zijn eigen manier, hij hoorde daar gewoon bij te zijn. Andere kindjes maakten weer andere geluiden. 

Namens elk kindje werd er een kaarsje opgestoken, dit betreffende kindje namen ze (wel of niet in rolstoel) gewoon mee naar de tafel. Tijdens die herinneringen werd er ook gelachen. Zelfs bij de papa van J (de familie was ook aanwezig) zag ik even een twinkeling. 

Er werd er een mooi verhaaltje voor gelezen uit het boekje; Waar is de hemel, meneer Big? Van Gitte Spee. Een boekje dat in kindertaal probeert uit te leggen hoe kan je ook met de dood omgaan, maar geeft er aan het einde een fijne draai aan. Absoluut een aanrader dit boekje! Ieder kind kreeg dit boekje ook mee naar huis. 

Na het einde van dit samenzijn, merkte je zo goed aan de kinderen dat ze toch echt wel veel snappen. Sommigen begonnen intens te huilen, ons meneertje begon naar de fotos van J te zwaaien. Ook dan voel je het weer, onze kindjes zijn toch echt wel kwetsbaarder.

 Daarna was er koffie en ranja met krentenwegge in de gang, waar we ook de vader, zussen en zwager konden condoleren. Op dat moment kreeg ook ieder kind een mooie poster namens J mee, met een RETE GROTE TRUCK! Want dat was wel het familie dingetje. 

Om dit blog af te sluiten wil ik nog 2 dingetjes kwijt, namelijk dat ik super trots op iedereen van de iemenkorf ben, het was zo goed, mooi en op niveau van de kinderen geregeld. Daarnaast wens ik de de familie van J alle kracht toe die ze nodig hebben.

 Liefs, Kristel